Ze zit tegenover me. Grote ogen. Vol verdriet. Vol angst.
“Ik wil écht herstellen,” zegt ze. “Maar het lukt steeds niet.”
“Wat als het wél lukt?” vraag ik.
Haar ogen worden nog groter. De angst is voelbaar.
Angst voor herstel.
Ze is niet de enige. En ze zal zeker niet de laatste zijn. Ik ken die angst ook. Van binnenuit.
Mensen die dit niet kennen vragen weleens:
“Hoe kun je nou bang zijn voor herstel? Wil je dan niet beter worden?”
Jawel. Natuurlijk wel. Zij wil beter worden. Ik wilde beter worden. Zoveel anderen willen beter worden. En tegelijkertijd voelen we pure paniek bij het idee van herstel.
Die angst heeft meerdere lagen.
Er is de angst om dik te worden.
De angst om door te schieten.
De angst om nooit meer te kunnen stoppen met eten.
De angst dat als je de controle loslaat, je volledig de controle verliest.
Maar er is nóg iets.
Hoe langer je leeft met een eetstoornis, hoe groter de rol die hij inneemt. Op een gegeven moment ben je er 24/7 mee bezig. Het bepaalt je dag, je keuzes, je identiteit.
Dus als die eetstoornis wegvalt…
Wat blijft er dan over?
Wie ben jij zonder je eetstoornis?
En dan is er misschien wel de belangrijkste laag: een eetstoornis staat nooit op zichzelf. Het is een copingmechanisme. Ooit ontstaan om je te beschermen tegen iets anders — pijn, angst, trauma, onzekerheid, overprikkeling, perfectionisme.
Je kunt het zien als een grote, stevige pleister op een diepe wond.
Hoe spannend is het om die pleister los te trekken?
Zonder precies te weten hoe diep de wond daaronder is.
Misschien gaat het bloeden. Misschien doet het pijn.
Maar zolang de pleister blijft zitten, kan de wond niet echt genezen.
Daarom is het essentieel om bij herstel niet alleen naar het eetgedrag te kijken, maar naar wat eronder ligt. Naar de wond onder de pleister. Die wond verdient zorg, aandacht en behandeling. Pas wanneer die mag helen, is de pleister niet langer nodig.
Herstel betekent dus niet alleen anders leren eten.
Het betekent jezelf ontmoeten — onder de bescherming.
En ja, dat is spannend.
Maar het is ook bevrijdend.
Herken jij deze angst en kun jij wel wat hulp gebruiken? Neem dan contact met mij op.